ТОП просматриваемых книг сайта:
Acı ve Tatlı Hayat. Joltay Jumat Almaşoğlu
Читать онлайн.Название Acı ve Tatlı Hayat
Год выпуска 0
isbn 978-625-6853-61-4
Автор произведения Joltay Jumat Almaşoğlu
Издательство Elips Kitap
– Yine tekrar ediyorum: Amerika ya da diğer kıtalara ihtiyacım yok! Benim için hiçbiri Şerkala’dan daha değerli değil! Yani biliyorsun, kendi yuvamı dünyadaki başka bir şehirle değiştirmem! Ben burada doğdum ve burada öleceğim. Kanım, ruhum ve hatta göbek bağım sonsuza dek ana vatanımla bağlantılı…
– İşe bak, bir dilencinin vatansever sloganları ile karşılaştım… Ucuz sloganlarınıza kimin ihtiyacı var?
– Sözlerim, beyni ve gözleri zenginlikten gelen yağlarla şişmiş sizin gibi insanlar tarafından asla anlaşılmayacak. Ancak, kendi öz memleketimiz var, kendi topraklarımız – orada beni anlayacaklar ve beni de takdir edeceklerdir.
– Kısacası, sen ve ben farklı diller konuşuyoruz ve çıkmaza giriyoruz. Amerika’ya gelmek istemiyorsan, ben yakında Şerkala’da olacağım. Sohbetimize memleketimizde devam edelim. Ve sen, haydi, vicdansız makalene bir düzeltme makalesi hazırla. Aksi takdirde…
– Aksi takdirde ne yapacaksın?
– Sonra öğrenirsin… Dilini ısırarak acı bir şekilde pişmanlık duymak istemiyorsan, tavsiyeme kulak ver. Chao!
Artur Hazemet, Aspan’ın ofisinin kapısını çaldı:
– İçeri girebilir miyim şef?
– İçeri gel, Artur.
– Seni dikkatle dinliyorum.
– Bana John Davis’i iyice “araştırmamı” söylemiştiniz.
Aspan canlandı:
– Bir şey buldun mu?
– Hayır şef, her şey normal. Herhangi bir olumsuz kanıt bulamadım, onun için söylenebilecek hiçbir şey yok – o cam kadar temiz! Sonuç olarak, onunla güvenle çalışabilirsiniz.
Yüz Yüze
Şerkala muhtemelen hiç değişmeyecek. Bu kasaba, bir gün tamamen yeni, parlak bir görünüme kavuşmayı hayal bile etmiyor. Yirmi yıl geçmesine rağmen Şerkala, Aspan’ı aynı kasvetli, sanki kızgın bir biçimde karşılıyordu.
İnsanın içinde en azından bir tür neşeye neden olabilecek yeni hiçbir şey hissedilmiyordu burada. Sadece eski boşluluk hali hüküm sürüyordu. Ah Allahım, yöre halkı ne zaman ruhen silkinip medeniyete ve refaha kavuşacak?
– Kasabamız neden yürümeye yeni başlamış ve pantolonunu ıslatan bir çocuk gibi sevimsiz görünüyor? – Aspan sorgularcasına kardeşine baktı.
Küçük kardeşinin oğlu cevap vermekte gecikmemişti:
– Gerçek şu ki, anavatanlarını terk eden zenginleşmiş hemşehrileri onu çok kısa bir sürede unutuyorlar, burada kalanlar ise ancak sefil bir yaşam sürüyorlar.
Onun bu imasını görmezden geldi. Zihinsel olarak gözlerden uzak, kendini yine kasvetli düşüncelerin esareti altında bulmuştu.
“Her şey adil! Burada büyüyüp güçlenen biri olarak vatanımı tamamen unuttuğum doğru değil mi? Bu yüzden kabaca hesapladım ve Şerkala’dan uzmanlar, bilim adamları, yazarlar ve hatta oligarklar çıktılar. Sonuçta ne oldu ki?”
Genel olarak, Aspan kendisi için hayal kırıklığı yaratan sonuçlar çıkarmıştı: Bu Şerkala’da ne arıyordu? Peki, gelmesine gelmişti… Peki bundan ne elde edecekti? Taşra yazarını köşeye sıkıştırıp tatmin mi olacaktı?
Çok küçük bir yerleşim yeri. Buradaki insanlar kapalı, inatçı bir karakterleri var, bakışları soğuk. Az konuşuyorlar, sadece dinlemeyi tercih ediyorlar, bu da onlarda ilgi çekici bir şey olmadığı anlamına geliyor. Hiç ilginç olmadığı gibi hatta kasvetli bile denilebilir. Sadece… Tabii ki, zaman zaman hafızayı heyecanlandıran, anılar birikintilerini deşmenize neden olan memleket aurası insanı etkiliyor. O anlar bile çok nadir zaten.
Evet, uzun zamandır burada değildi. Belki de bu yüzden Şerkala’nın şu anki görünümünü kendi gözleriyle görmek istemişti, bu nedenle olacak ki, ayakları ona ana cadde boyunca yürümesini emretti. Az önce bu düşüncesini yeğeni Dospan ile paylaşmıştı:
– Baştan sona ana cadde boyunca yürüyelim!
Yeğeni şaşırmıştı:
– Peki, insanlar bize gülmez mi?
– Neden gülsünler?
– Biraz uygunsuz olur: sen ünlü bir iş adamısın ve sonuçta ben, hemşerilerimin tanıdığı bir öğretmenim.
– Önemli değil, yürüyerek gezelim, hava almış oluruz. Hem tanıdık yerleri yeniden görürüm…
Sabahın erken vaktiydi. Bu arada kendilerine nefes nefese kalarak yetişen Hanmurat’ın kardeşini fark etti.
Yürümeyi sürdürdüler. Düzgün giyimli bir öğrenci onlara doğru koştu ve nazikçe eğildi ve herkesi selamladı.
– Ağam, mektubumu aldın mı?
– Sen kimsin, evlat?
– Adım Janmurat.
– Hangi sınıftasın?
– Yediye geçtim.
Dikkatlice öğrenciye baktı, bir şey söylemek üzereydi, ama aniden içi burkuldu:
– Hanmurat’ı tanıyor musun?
Janmurat aniden başını ona doğru çevirdi ve kendini hemen onun kollarına attı.
– Ağabeyim Elmurat uzun zamandır sizden haber bekliyordu. Neden ona yazmadın? Neden susuyorsunuz?
Hanmurat heyecanla yanıtladı:
– Çok uzun bir süredir köyün yetişkinlerine – hemşerilere yönelik kızgınlığımdan kurtulamadım, bu yüzden yazma arzum yoktu…
– Ne tür bir kırgınlık?”Kırgın” kelimesi nedir?
– Bunu şimdi anlamıyorsun, sonra açıklamaya çalışacağım…
Aspan onların yanına geldi:
– Bilgisayar ihtiyacını yazdın mı? – Janmurat’a döndü. – Problem değil. Bu birkaç gün içinde alacağım…
Hanmurat, arkadaşı Elmurat’ı aramaya gidip çocukluğunun anılarıyla bütün günü onunla geçirmeyi hayal ediyordu.
Ancak niyeti gerçekleşecek bir şey değildi. Janmurat’ın ağzından çıkan acı sözler sanki kalbine keskin bir hançer gibi saplanmıştı.
– Elmurat yok!
– Nasıl?”Yok” kelimesi de ne demek?
– O vefat etti! Öldü! Göğe yükseldi… – Janmurat hüngür hüngür ağlamaya başladı.
Kendini dizginleyemeyen Hanmurat da gözyaşlarını tutamadı.
…Memleketine vardığında duyulan ilk üzücü haber, Hanmurat’ın vücudunu ürpertmişti, onu şokların soğuk kucağına itmişti.
Şerkala’da şafak yavaş ama güzel bir şekilde doğuyordu. Yeni bir günün bu uyanışı her taşralı insanı canlandırır ve mutlu ederdi. Pencereden doğuya doğru bakarsanız, orada önce gökyüzünü gri ve soluk görürsünüz, sonra gittikçe daha parlak hale gelir ve tüm ihtişamıyla şafak belirir. Ufka bakmadan bile doğanın uyanışını ruh halinizle hissedersiniz.
Ancak doğu ufku gökdelenler tarafından sıkıca çevrilmiş megalopolislerde, ister istemez bir çok