Скачать книгу

бош ҳарфлар у юкинган устозлар, унга йўлдош бўлган ҳамдамлар исмини ифодалаган. Мана, унинг Сўз ҳақидаги сатрлари (уларнинг бош ҳарфларида шоирнинг сўнгги умрдошининг исми муҳрланган):

      Сўзнинг гулханида руҳим исинди,

      Ул юлдуз, ойларнинг сўзин ўқирдим.

      Лабларим ёрилди, тишларим синди,

      Хаёлимдан олтин қафас тўқирдим.

      Иймон қайда? Билмас қаттол жувонмарг,

      Дам кўкка боқадир, дам ерга боқар

      Аламзор қўйнида эзилган бир барг.

      Мазкур шеърнинг сатрларининг бош ҳарфларидан шоирнинг аввалги умрдоши исмларини ўқиш мумкин:

      Даъват қил, гуноҳкор бандангни чақир.

      Иймон бер руҳимга, жисмимга жон бер,

      Лойимни қориштир, поклаб бер менга,

      Ожиз томиримга покиза қон бер,

      Равшан қил, қорамни оқлаб бер менга.

      Охират илмидан қил мени огоҳ,

      Муродим шаъмини сўндирма, Аллоҳ.

      Қуйидаги сатрларнинг бош ҳарфларидан шоир қизининг исми яшириндир:

      Сен фано водийси, ҳақ қошига бор,

      Еру осмон чўкмакдадир бенишон,

      Ваҳший дунё, қонхўр дунё қутурди,

      Инсон фарёдига тўлди коинот.

      Набийлар, доҳийлар, шоирлар турди,

      Чора, чора, дея сўрдилар нажот…

      Аллоҳим, билурсен қай сари кетдим…

      Аллоҳим… Мен ўлдим… Мен сенга етдим…

      Рауф Парфи умрининг сўнгги йилларида Аллоҳга кўп мурожаат қилди. Дунёга келди, кўрди, юрди ва шукрки, Аллоҳни таниди. Шоир чин дунё сари пайғамбар ёшида кетди.

      МУҲАММАД ЮСУФНИНГ СЕВИНЧИ ВА АРМОНЛАРИ

      Муҳаммад Юсуф – ҳаққоний ўзбекона, халқона шоир. «Халқона» сўзи икки сўздан – «халқ» ва «она»дан келади. Муҳаммад Юсуфнинг тафаккурида улар жонбахш бир тарзда уйғунлашгандир. Ватан ҳақида шунчаки ёзиб бўлмайди, юрт мавзуси ҳар қандай шоирнинг қудрати ёки заифлигини шундоқ кўрсатиб қўядиган мавзудир. Ҳар ким ҳам юрак ютиб ёзиши қийин. Ларошфуконинг бир ҳикмати бор: «Ёлғонни равон ёзсанг, ўзини фош қилади». Ёлғон фош бўлмаслик учун чиройли бўяб-бежалади, тимсоллардан либос кияди. Ростнинг ошкор бўлиб қолишдан хавотири йўқ, ҳақиқат турланиб-тусланишга эҳтиёжсиздир. Муҳаммад Юсуфнинг Ватан ҳақидаги шеърлари ҳам ясама эмас, кўнгилдан оққандир, шунинг учун ойдину равондир ва шу ойдину равонлиги ила гўзалдир.

      Муҳаммад Юсуфнинг Ватан ва халққа бўлган чексиз меҳру муҳаббатига шубҳа йўқ ва ана шу муҳаббат унга халққа рост сўзни куюнчаклик билан оломон бўлма, «халқ бўл, элим» деб айтиш ҳуқуқини беради.

      Бўлар элнинг болалари бир-бирин дер,

      Бўлмас элнинг болалари бир-бирин ер,

      Бир бўл энди, қадри баланд қаддингни кер,

      Халқ бўл, элим, халқ бўл, элим, халқ бўл, элим!

      Муҳаммад Юсуфнинг исму шарифи икки пайғамбарнинг – Муҳаммад алайҳиссалом ва Юсуф алайҳиссаломнинг исмларидан келадиган илоҳий рамзлиги ҳам бежиз эмасдир.

      МУҲАММАДНИНГ МУҲАББАТИ

      Муҳаммад Юсуф шеъриятининг бош мезони – муҳаббатдир. Ва бу муҳаббат «осмонга

Скачать книгу