ТОП просматриваемых книг сайта:
Юнацкіх мрой труна. Зборнік вершаў. Ян Дамінік Кірэеў
Читать онлайн.Название Юнацкіх мрой труна. Зборнік вершаў
Год выпуска 0
isbn 9785005987440
Автор произведения Ян Дамінік Кірэеў
Издательство Издательские решения
Я ўдзячны за ўсё, што ёсць. За две рукі і нагі, за ваду і за кепскае на сэрцы, бо як жа я тады адчую добрае?
Я не змагу зразумець іншага чалавека, магу толькі наблізіцца да гэтага. Дык ці трэба мне гэта? Ідуць сваёй дарогай, радуюцца гору іншага і плачуць над сваім. Колькі размоў ідзе пра раку часа, каб на ранніцу разбегчыся, спужаўшыся зменаў. Колькі пацалункаў прывядуць да маўчання, у якім ніхто не хоча размаўляць. Колькі даверу сыйдзе, пакуль яго не возьмуць у цёплыя рукі, ды колькі гісторыяў, якія рабілі так балюча, стануць крышталём у шафе?
Халоднае мора, што становіцца месцам высноў і дум. Для кожнага яно свае. Маё – гэта тое, што на захадзе ад Менску. Рызыка ў тым, што патрэбна для спакою там, такая ж, як у палёце з хмарачоса. Пагружаючы галаву у роздум, а цела у стому, ўсё роўна не зможаш збегчы ад таго, што трэба з сабою абмовіць.
Менавіта ў такім патоке, як звычай, я пісаў і маляваў.
Гэтыя вершы я пісаў з 14 гадоў, таму, праходзячы праз старонкі, вы будзеце назіраць за сапраўдным юнацкім сэрцам. Шмат праз што праходзіць кожны з нас і б’ецца ў штодзённай бітве, аб якой нікому не кажа. Я хачу, каб гэтыя вершы нагадалі вам аб тым, што такое зноў пачынаць сваё жыццё не ведаючы нічога і ствараць свой шлях самастойна і зноў вучыцца разумець свае пачуцці.
Асноўнымі крыніцамі, адштурховаючыся ад якіх, я пісаў, былі мае ўласныя перажыванні, буйныя падзеі і, вядома, дзяўчыны. Я спецыяльна не даю назву ніводнаму вершу, каб кожны з вас мог даць вершу сваю назву і дапусціць яго менавіта ў той кут свайго сэрца, дзе ён мусіць быць.
Зборнік з’яўляецца кропкай у маім пераходзе з дзіця ў дзецюка. Я ўклаў душу і сэрца, каб максімальна ярка перадаць, што я адчуваю на момант напісання і даць зразумець людзям, што гэта – мае пачуцці.
Вершы
Шукаў прыбытку для душы
Знайшоў паштоўку, на ёй бэзавыя сады
Стаіць графін, у ім да мяжы вады
Ідуць мінакі, на твары стомы сляды
Хавайся за млын, ці бяжы хто куды
Няма ля вады, на пляжы ні душы
Чакаю аўтобус, на ім я зьеду
Але хто куды, а я да партыйнага зьезду
І човень у восень —
Стане пральняй
І худы дым з вуснаў кінуты ім
Стане водарам вечнасці
А я прытуліўшы да крэпасці
З сківіцаў выкіну бязглуздыя недарэчнасьці
2022
Да болі знаёмае шчасце
Б«е ў грудзі ад бязлітасці лёса
Калі адгукнецца спадарыня восень
І нарэшце пакажа сапраўдны свой твар
Ён ня будзе марнаваць і хлусіць, калі сэрца на далоні
Гэты твар сапраўднай спадарыні восень
Ён знішчыць і ня будзе пытаць
Бо горкіх слёзаў заўсёды хапае на восень і да першага дня вясны
2021
Гора – наша крэда
Бо шчасце калі яго стае
Становіцца без гора сумна
Бо яно як малако матулі
У сэрца немаўля ільецца
З самага пачатку жыццёвага механізма
За не магчымасцью крычаць
Патрабуе шчасьця ў дзіцяці адабраць
Тады герой штодзённага раману
Паўзе ў выс, каб хутчэй зваліцца
Бо як сляпы, што жыцця сцяжыну абірае
Як хатні чалавек не разумее, што ён рае
Так немаўля з дарослым тварам
Ня ведае, што сам сабе ён забівае.
І я, з тым чалавекам, якога кожны дзень
у люстэрку сустракаю
Не маю права
Пазбавіць горад ад туману
Не дакрануцца, да самай высокай хвалі
І вышыню ў палёце не набраць
Каб самаго сабе мне пазбягаць
2022
Мае рукі пахнуць табой
Як набывае водар чабор
Я вазьму тваю руку
І мы збяжым у бор
Каб вынайсці сваю поле
Дзе з водараў
Толькі твае пахі і пахне чабор
2022
адчыненнае акенца і белая фіранка
горкая гарбата і амаль іспісанная чорная асатка
сапраўды больш прыемней адчуваць усю моц
але высокія пачуцці даюцца толькі на самам дне
пад час дня не хочацца працаваць
заўсёды