Аннотация

Traveling home to rural Patagonia, a young woman grapples with herself as she makes the journey to scatter the ashes of her friend Andrea. Twenty-one-year-old Emilia might still be living, but she’s jaded by her studies and discontent with her boyfriend, and apathetic toward the idea of moving on. Despite the admiration she receives for having relocated to Buenos Aires, in reality, cosmopolitanism and a career seem like empty scams. Instead, she finds her life pathetic. Once home, Emilia stays with Andrea’s parents, wearing the dead girl’s clothes, sleeping in her bed, and befriending her cat. Her life put on hold, she loses herself to days wondering how if what had happened—leaving an ex, leaving Patagonia, Andrea leaving her—hadn’t happened. Both a reverse coming-of-age story and a tangled homecoming tale, this frank confession to a deceased confidante. A keen portrait of a young generation stagnating in an increasingly globalized Argentina, August considers the banality of life against the sudden changes that accompany death. Romina Paula is one of the most interesting figures under forty currently active on the Argentine literary scene: a playwright, novelist, director, and actor. This is her first book to be translated into English. Jennifer Croft is a writer, translator, and critic. She is the recipient of Fulbright, PEN, and National Endowment for the Arts grants, as well as the Michael Henry Heim Prize.

Аннотация

Аннотация

In a nameless suburb in an equally nameless country, every house has a room reserved for the president. No one knows when or why this came to be. It’s simply how things are, and no one seems to question it except for one young boy. The room is kept clean and tidy, nobody talks about it and nobody is allowed to use it. It is for the president and no one else. But what if he doesn’t come? And what if he does? As events unfold, the reader is kept in the dark about what’s really going on. So much so, in fact, that we begin to wonder if even the narrator can be trusted… Ricardo Romero has been compared to Franz Kafka and Italo Calvino, and we see why in this eerie, meditative novel narrated by a shy young boy who seems to be very good at lying about the truth. Following in the footsteps of Julio Cortázar and a certain literary tradition of sinister rooms (such as Dr Jekyll’s laboratory), The President’s Room is a mysterious tale based on the suspicion that a house is never just one single home.

Аннотация

Аннотация

Аннотация

Sodžiaus vaizdeliai, czyli obrazki z życia wiejskiego, są pewnego rodzaju przekrojem codzienności wiejskiej, ludu nieraz zwanego ciemnotą.Przedstawiając kolejno różne sytuacje (np.: stypę, pogrzeb) pisarka otwiera przed czytelnikiem drzwi chaty chłopskiej, wnętrze której wypełniają nieszczęście, bieda, smutek, żal. Mėšlavėžis oraz Budynė, tworzące ów zbiorek, ilustrują zjawiska negatywne. Nasycająca je ironia, nadmierny obiektywizm mimo smutnej wymowy, niczym obrazki jednak uwydatniają ledwie zauważalne elementy przyrody, tradycje, wygląd i codzienność chłopską.

Аннотация

Orka Władysława Reymonta przedstawia chłopską rodzinę podczas wyniszczającej pracy w polu. Z toczonych przy pracy rozmów dowiadujemy się, że sytuacja materialna rodziny pogorszyła się, ponieważ ich jedyny koń został zarekwirowany na potrzeby wojska.

Аннотация

Być może z własnego doświadczenia pracy z dziećmi Marija Pečkauskaitė jak nikt potrafiła dostrzec ich obawy, pragnienia, potrzeby. Czego może pragnąć dziecko urodzone i wychowane na wsi?Lepszego, jasnego życia. Takie dziecko pragnie „światła”, jakim jest przede wszystkim wiedza. W swym opowiadaniu pisarka w przejrzysty sposób przedstawia starania chłopczyka – Wincentego – pokładane dążąc w kierunku „światła”, czyli „į šviesą”, o czym prawi też tytuł utworu. Czy mu się uda?

Аннотация

Ciesz się klasyką! Miłego czytania!

Аннотация

Tomik opowiadań napisanych na podstawie własnych przeżyć autora. Bohaterem i narratorem tytułowego opowiadania, wyróżnionego nagrodą literacką w konkursie paryskiej „Kultury” za rok 1955, jest pomocnik lekarza w radzieckim obozie pracy przymusowej nad Wołgą. Kolejne, „Waadi”, rozgrywa się w upalnym Uzbekistanie, w prowizorycznym szpitalu przepełnionym umierającymi na biegunkę i tyfus. Bohater trzeciego, „Powrotu”, znajduje się w „więzieniu, które wcześniej było klasztorem”, zapewne we lwowskich Brygidkach. Oszczędne w formie, z minimalistyczną emocjonalnie narracją, z naturalistycznymi, wręcz drastycznymi opisami szczegółów chorób i śmierci wywierają wrażenie podobne do obozowej prozy Tadeusza Borowskiego.